دلم ، جز هوايت هوايي ندارد...
من اگر عاشقانه می نویسم
نه عاشقـم !، نه شکست خورده ...
فقط می نویسم تا عشق یاد قلبم بمانـد ...!!
در ایـن ژرفای دل کندن ها و عادت ها و هوس ها ،
فقـط تمـرین آدم بـودن میکنم ..!
روزی درحوالی این دنیا نه صادق،به زندگی هدایت شد
ونه دیگر فروغ از نا به امید رسید
ونه سهراب قایقی ساخت تا به شهر رویاهایش رسد
ونه بویی از پیراهن یوسف
عزیزم خودت رابه کوری بزن
اینجا گرگ ها همه چیز را خورده اند
من عاشقانه دوستش داشتم، و او عاقلانه طَردم کرد
منطق او، حتی از حماقت من، احمقانهتر بود!
دخترک شانزده ساله بود که برای اولین بار عاشق پسر شد..
پسر قدبلند بود، صدای بمی داشت و همیشه شاگرد اول کلاس بود.
دختر خجالتی نبود اما نمی خواست احساسات خود را به پسر ابراز کند،
از اینکه راز این عشق را در قلبش نگه می داشت
و دورادور او را می دید احساس خوشبختی می کرد.
ﺭﻭﯼ ﻗﺒـــﺮﻡ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﺪ : . . .
” ﻣﻮﺭﯾﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺯﻫﺮﻣﺎﺭﺗﺎﻥ ﺑﺎﺩ
“ ﺍﯾﻦ ﺗـَـﻦ ﮐــﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﯾﺪ ﭘـُـﺮ ﺍﺯ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﯼ شیرین بود
وای تو کجایی سهراب؟
آب را گل کردند
چشم ها را بستند و چه با دل کردند
وای سهراب کجایی آخر؟
زخم ها بر دل عاشق کردند
خون به چشمان شقایق کردند !
تو کجایی سهراب؟
که همین نزدیکی عشق را دار زدند !
ای سهراب کجایی که ببینی حالا دل خوش مثقالی ست…
دل خوش سیری چند
صبر کن سهراب…
گفته بودی قایقی خواهی ساخت ! قایقت جا دارد؟
من هم از همهمه ی اهل زمین دلگیرم…
آخرین بار که من از ته دل خندیدم
علتش پول نبود
انعکاس جوک هر روز نبود
علتش چهره ی ژولیده ی یک دلقک گیج
یا زمین خوردن یک کور نبود
من به «من » خندیدم
که چونان دلقک گیج پای میلنگام نقش یک خنده به صورت دارم
و دلم غمگین است…
رفتم که دراین شهر نبینی اثرم را
لب های ترک خورده و چشمان ترم را
حاجت به رها کردنم از کنج قفس نیست
ای قیچی تقدیر مچین بال و پرم را
تنها شدم آن قدر که انگار نه انگاربا آینه آراسته ام دور و برم را
فردا چه طلب می کند آن یار
که دیرگفتی: غزل بگو!
چه بگویم؟
مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟
پر میزند دلم به هوای غزل،
ولی گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟
… گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟
تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبزِ سرآغاز سال کو؟
رفتیم و پرسش دل ما بیجواب ماند
حال سؤال و حوصلهی قیل و قال کو؟
