مریم دخترپاییزی

                                        در عصر یک روز پاییزی

                                     که آسمان دلم هوای باریدن

         مست فکر کردن به تصویر مبهم ضمیر ناخودآگاهم می شوم

                              خیال تو از پشت ششه مه گرفته

                             در این جاده های پیر همسفرم می شود

                             قفل دستانم با کلید انگشتان تو باز می شود

                             و من بی پروا غرق در زلال بیکران چشمانت

                              گل عشق را از لبان تو می چینم

                                    بعد از حل پازل نامم

                                      ( ر ،م ،ی ، م )

                       منتظر یک ناب عاشقانه از زبان تو می شوم

                       می خواهم پژواک صدایت تا ابد در خاطرم بماند

                                                                                                                                        ترشحات مغزی